Κ. Π. Καβάφης
Δηλώνει ρητώς ο ποιητής, ότι φέρεις αυτό και παρουσιάζεται/ζεις.
Το Πεδίο Πληροφορίας ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑ.
Δεν είναι χωματερή.
ΠΙΝΑΞ.
“Satan Summoning His Legions” ζωγραφισμένος το 11797 από τον Sir Thomas Lawrence.
Και τ’ όνομα τού πίνακος ελληνιστί: «Ο Σατανάς αθροίζει τις λεγεώνες του».
Δηλαδή δεν ήταν μαζεμένες ήδη στο κεφαλονήσι; Σιγά τα πέταλα, σωθήκανε σάμπως οι κολοβές αλεπούδες; Έλα μου! Ποπό σεράκος κρατάει πινέλο του.
Κάθε ηθμοειδές παρωχημένο σούργελο μόλις πάρει κεφάλι (ποτέ δεν είν’ αρκετά), αμεσεγγυήτως και ατάκα τεχνάζει κακομούτσουνους μπαμπούλες, αντάμα πλασάρει την κλοπή και την γενοκτονία σαν εθιμικό μοντερνισμό για να περιφράξει την περιουσία που σφετερίστηκε παράνομα κι ανήθικα, με την απαλλοτριωμένη μνήμη και την συνεπακόλουθη πενία των απογυμνωμένων θυμάτων.
Ντόμπρα σακουλίσια.
Το καραβόπανο μεγάλο 4,318 X 2,743 μέτρα, πομπωδώς οπωσούν αρμόζει στο ρωμαντισμό και τα ονειροδράματά του.
Στην εποχή τούτη προτάσσονται και οι φωτογραφίσεις ερίτιμων κατά τα λεγόμενα προσώπων μπροστά στο αναστηλωμένο τρομερό κουφάρι, οι νικητές έχουν διφορούμενο χιούμορ και καυχιούνται την δύναμή τους με φλεγματικό τακτ του τάκλιν.
Αλλά τι είναι ρομαντισμός; Για να δούμε τι γράφει το λεξικό:
«(ο) ουσ. (Κ ρωμαντισμός) (στη λογοτεχνία, τη μουσική και τις εικαστικές τέχνες) τεχνοτροπία που χαρακτηρίζεται από πλούσια φαντασία, υπερβολική αισθηματικότητα, τάση προς την εξιδανίκευση, το πάθος και το μυστήριο | ο χαρακτήρας του ρομαντικού»
Ο ζωγράφος θεωρείται ρωμαντικός, επιπροσθέτως είχ’ εγκαταστήσει τους γονείς του στον ‘Ελληνικό δρόμο’ (Greek street) όπου αργότερα διέμενε και ο ίδιος, επί τούτω θα ’ναι.
Αρχικά να γνωρίσουμε την λέξη από την όψη, βλέπουμε μόλις την γράψουμε με ωμέγα (Ω)· φωσφορίζει η παλίμψηστη Ρώμη! Κατ’ επέκταση και η Ελλάς!
Αφού από Δω πηγάζει η ρώμη της Ρώμης. Έλα μυαλό στον τόπο σου!
Παρουσιάζεται δωπέρα μια κάποια σχέση υποδόρια ρωμαντική τής Ρώμης με τον Σατανά.
Μα ποιος είναι τέλος πάντων ο εωθινός ευνούχος;
Ω! Καλυψώ, ω! Κίρκη.
Ο χαρακτήρας τού ρωμαντικού πληροί τους όρους τής συγκεκριμένης φόρμας όταν είναι νοσταλγικός για το ένδοξο παρελθόν και δη της Ρώμης, τέρπει άμα και διδάσκει με τα χαρακτηριστικά τής τεχνοτροπίας του διαθλώντας τα γεγονότα στο εβαζέ βουρκονέρι και διαρκώς τοξικά λουόμενο παραμύθι· των χαμένων παραδείσων και των παρασάνταλων υπέρ αφελών ηρωισμών τής μπέρτας, αισθηματικά και εξιδανικευμένα τε σπέρνει ψευδεπίγραφα καλιές όθεν οι καψούρηδες αναζητητές παρατρέπονται σαγηνευμένοι από την εφελκυστική χασμολογία και ξεβγαίνουνε καπιστρωμένοι στ’ ονειροβατικό πλαίσιο.
Ατόφιος πλατωνισμός με τα ούλα του, καθόλου συμπτωματικό πώς ο Πλάτων είναι το συνοδό φραγγέλιο των περίβλεπτων εξουσιαστών, είτε το ξέρεις είτε ουδέ καν· γιατί βολοκοπάς το ξεροτηγανίδι των τηλεφιόγκων, ζούμε σ’ ένα πλατωνικό κοσμοξεκούτικο οικουμενισμό που διέπει τα πάντα.
Από το σπήλαιον ίσαμε τον κύβο τρία φούντα πλους.
Ως μέγας μάγιστρος ο προγραμματισμός αποκρύπτει περίτεχνα την πηγή του, το όριο που θέτει και δεν ομολογεί ποτέ των ποτών είναι η κατακόσμητη Ρώμη (όλοι οι δρόμοι -πρέπει να- οδηγούν στην Ρώμη), πίσω της χρονικώς -κενόν- η ψευδόμορφη κυρ’ άπτερος Ανατολή -χάος- και, -άλμα- φύλαξ είτα στο σκορποχώρι ο ακαβούρντιστος καινός σατανάκος.
Είναι τάχατε σεμνότυφος(;) ο ρωμαλέος εικονιζόμενος· αμωρέ ’πιασαν αυτό το ηδονολατρικό γουρουνόμουτρον ακκισμοί την ώρα που καλούσε τα σώματα;
Βα το δίαυλό σου!
Παρεκτός κι αν είναι πράγματι ευνούχος και κρύβει την πληγή με την μεταξένια περιζώστρα ο ξιφήρης, παρουσιάζεται δε με την ασπίδα αναρτημένη στην πλάτη σαν αποστάτης και φυγόμαχος, άρα προσκαλεί συνωμότες «ὡς ὅμοιον ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει» ή μήπως εκτελεί χρέη μπροστινού σωφρονιστικού σκιάχτρου (antivirus) εκ μέρους των προγραμματιστών, για να προστατεύει και ναι να επιτείνει την εικονική λοβοτομή και την αδήλωτη δημευτική ομηρία στο μπουρλέσκ οπωσδήποτε κολαστήριο κάδρο τής υποδυόμενης πραγματικότητας;
Δυστυχώς είναι χειρότερα τα πράγματα.
Ο συμβολισμός θα είναι ο τάφος τους! Ασάλευτα! Των θεατών! Επειδή δεν σκαμπάζουνε τη γρυ τύφλα τους.
Ε! Σκούζει λίαν υπόκωφα μες στο χοντροκομμένο γελοιογράφημα μια… Αντικίνησις!
Με αντίστροφη νοητική μηχανική, ρωμαντικά και φαλτσαριστά, δεικνύεται μπηχτά το Κλασσικόν· προσωποποιημένο μαθές ως το καθαυτό εξ υπαρχής Κακόν.
Γι’ αυτό ντε το λαδιάζει μουνουχισμένο.
Το Κλασσικόν;
Αν είχες έστω και μία φορά σταθεί μπροστά στον Ερμή τού Πραξιτέλους, θα γνώριζες το Αυθεντικόν, αλλά και πώς να το ξεχωρίζεις από τις απομιμητικές καρικατούρες.
Στο Πρώτο· με τες καλές συχνότητες αγαλλιάς και συντονίζεσαι με τ’ Όλον, ενώ μπλεγμένος στην ανωμαλία των κακόζηλων, υποβαθμίζεσαι προοδευτικά ώσπου κατσιασμένα ρίχνεσαι κατά γής εαυτόν και ομοφυών ωσάν όρνιο-ς τουρλογερακομύτης.
Όταν δεν είσαι σε θέση να διακρίνεις το Γνήσιον από τη μαϊμού, τότες όλες οι πληροφορίες τού πλανήτη στην διάθεσή σου κι άλλες όσες είναι απλώς θόρυβος και η πτώσις φτερωτή σιμώνει.
Ωραίος καύσωνας στον ερειπιώνα σήμερα, λευτεριά στον μπάκακα τής μιας βρασιάς!
Οι νικητές δεν γράφουν μόνο την ιστορία! Γράφουνε τα πάντα! Κώδικες/α.
Μόδα, τέχνη, θεωρίες, κομματικοκρατία, θρησκεία κλπ.
Είναι ποικιλότροπα προγράμματα σε διάφορες τάσεις κι αποχρώσεις που ταχταρίζουνε ποιμενικά τις μονοκόκαλες αγέλες με κλισέ πλάκες.
Όμως, η κατασκευή πάσχει το λοιπόν ανά τακτά χρονικά διαστήματα πρέπει· στανικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και βάσει του ανέκδοτου ναυλοσυμφώνου να βρίσκει ξέρα, μάλιστα ναυαγιαιρεσιακώς επανάγονται οι ναυαγοί στο πέλαος ώστε να περισυλλεχθούν εκ νέου ορθά κοφτά συστημικά από τους σωτήρες!
Αυτό που ονομάζουν τα τιτλούχα φερέφωνα και έχει επικρατήσει ως «οι επαναλαμβανόμενες κρίσεις τού καπιταλισμού», τούτο το αληθοφανές κρυφοπρακτορικά γραμμένο κεφαλικόν επιχείρημα τού οικονομικού εποικοδομήματος, δεν είναι τίποτα άλλο παρά το διανοουμενίστικο γαύγισμα των ψευδεπιστημονικών τσομπανόσκυλων τού συστήματος.
Εμπιστευτείτε την κρύπτη.
Το διασπαστικό ρήγμα κατά πολύ βαθύτερο και προβληματικότερον είναι Δομικό, η κατασκευή στρέφει τον άνθρωπο ενάντια στον άνθρωπο και το χειρότερο· γαλουχεί παντοιοτρόπως αυτόχειρες και κανίβαλους (γενναίους).
Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΙΣ έρχεται αναπόφευκτα, το σύστημα αυτοαμύνεται τανύζεται και κρασάρει μεν αλλά η Νοσφερική Υπερδομή το επανεκκινεί χαμερπώς καθώς παίζουν στη μεγάλη κουκουλάρικη εικόνα τα επίκαιρα· ταυτόφωνα μένη.
Ποιος αντιδρά; Ο Ελληνικός Λόγος, ο Ελληνικός Πολιτισμός, το Ελληνικόν Πνεύμα, το Ελληνικόν Δαιμόνιον, Ο ΝΟΥΣ.
Γλαύκα γλαυκή.
Στο «Περί Θεών και Κόσμου» ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Σερήνος Σαλλούστιος τον 104ον Ελληνικόν αιώνα, γράφει:
«Αξίζει να εξετάσουμε, λοιπόν, γιατί οι παλαιοί εγκατέλειψαν τα δόγματα και χρησιμοποίησαν τους μύθους. Και το πρώτο όφελος που έχουμε από τους μύθους είναι ότι πρέπει να αναζητούμε να μην αφήνουμε το νου μας να μένει αργός.
…
Γιατί όμως οι μύθοι μιλούν για μοιχεία, κλοπές και δέσμιους πατέρες και όλες τις άλλες ανοησίες; Μήπως είναι αυτό αξιοθαύμαστο, καθώς μέσω της φαινομενικής ανοησίας η Ψυχή αισθάνεται αμέσως ότι τα λόγια είναι προκαλύμματα και πιστεύει ότι η αλήθεια είναι ένα μυστήριο;»
Στο προηγούμενο ταπεινωτικό γκρέμισμα κι αφού πλέον είχε κατισχύσει και βάναυσα μονοτάρους εμπεδωνόταν το συν πλην νιο, οι πρωταίτιοι για να παρατείνουν το προσδόκιμο ζωής ετούτου του προγράμματος το τέρμα τού οποίου διανύουμε, βεβαιότατα και για την οικονομία των δυνάμεων, επινόησαν ένα πανούργο μεγαλοφυές οφείλουμε να ομολογήσουμε στρατήγημα, όχι πως είχαμε έλλειψη πριν από χιμαιρικά πλάσματα ή και χιμαιροκυνηγούς όλων των ειδών, αλλά η χρήση τους είχε κατά το πλείστον παιδευτικό χαρακτήρα.
Διότι, η Μεταφορά είναι η Μητέρα τής Παιδείας· πάρεξ επαναλήψεως.
Είναι κατά τι δυσκολότερο να κρατήσεις την κατάκτηση, όταν όμως πρόκειται για την καταστροφή τού Πολιτισμού, του Ανθρώπου, του Λόγου, η δουλειά δυσχεραίνει απειράκις αιμοβόρα παρακεί.
Καθ’ έξιν τότε καλύτερα να τους μεγαλώνεις με τα πόδια στο κεφάλι.
Επική διαταραχή κυριολεκτικώς από τον Ήρωα στον Οξύμωρο.
Αποκηρυκτέα!
Εδηλώθην η Ελληνική Εμπειρία από τους ειδήμονες, αλλ’ όμως τάτσι μίτσι κότσι την ανασύνθεσαν ανακλασμένη και αναφομοίωτη σε χθόνιον αέναα παραβατικόν είδωλον, ιδού! Η Σακοράφα-Τερατολογία!
Ο Σατανάς είναι Έλληνας(!).
Του έδωσαν ειδότως και μουλωχτά την Ελληνική Ιθαγένεια.
Ζήτα από την Ιερά ΑΙ Σοπράνο να στο επιβεβαιώσει καημένε τζίτζικα.
Κατοπτρικό συσκεύασμα άνευ προηγουμένου.
Στην περίπτωση που είσαι σατανιστής ανοιχτά με άλλα λόγια ειδωλολάτρης, στρέφεσαι κατά του Ελληνικού Πολιτισμού και των Ελλήνων, γιατί η μηχανή είναι στημένη πάνω στο μνήμα τής λογικής και την μεταφυσική αρνησιπατρία, το «Απόλυτο Κακό» απόλυτο σημαίνει ανεξάρτητο από οποιαδήποτε σχέση ή κάθε περιορισμό, πράγμα ΑΔΥΝΑΤΟΝ.
Στην τελική είναι απλώς η ειδωλοποιημένη ήττα τού Ελληνικού Κόσμου σ’ απείκασμα εκφοβιστικής απαρνησιάς.
Ο Έκπτωτος-Ηττημένος μεταμορφώνεται σε Σκαιό-Ζερβό Πολυεθνικό Επαναστάτη και προϊόντος τού χρόνου σε CEO Πρόεδρα Παγκοσμιοποιητή, φτιασίδωμα τού κερατά.
―Αν είχες δει την δεύτερη καλύτερη ταινία όλων των εποχών ‘ΧΑΡΑΚΙΡΙ (!1962)’ θα γνώριζες όλη την Μέθοδο, ουχί του Στανισλάφσκι βρε υποκριτή.
Μοιραίως όταν αντιμάχεσαι το Ξόανον επειδή το θεωρείς αληθινό και δεν το αντιμετωπίζεις ούτε καν ως μια νοητική ματσουκιά, δηλαδή αυτό που είναι, μη τάχα δεν είσαι παρ’ ακουσίως ειδωλολάτρης και σε πνίγει το δίκιο γιατί με το μάγκα το ’στριψες εναντίον σου.
Η κατάσταση είναι αμφίνικη από τη μια και αμφιπύρρειος από την άλλη win-win, no-win στα χωριάτικα κυρ φαν κοσμοπολίτα.
Ο Διάβολος είναι, Το Διεθνιστικόν Παγκοσμιοποιητικόν Όργανον, επίσης είναι, ο πρωταρχικός οδοδείκτης και το νεκρό σημείο αναφοράς τού Γουοκισμού, χιλιάδες χρόνια τώρα προσπαθούν να σου μαγαρίσουν τα Έπη με πιστοποιημένους συστημικούς αντεθνικούς-φασίστες και σέρτικους χάχηδες, πάρωρα το άγιο-ξύλο και οι πέριξ μαστροποί τούς ξεπετάνε με αφειδία οσκαρική, καθώς η λογοκρισία μετονομάστηκε πολιτικιά ορθότητα.
Ωστόσο, το πραγματικό έγκλημα εκείνων των αποφράδων ως και του νυν τοσάπληγων ημερών είναι η σύρδην εκτέλεση τής Ελληνικής Παιδείας, με αφετηριακό αποκορύφωμα την σταύρωση τής ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ εις τον δούρειον εξ αμπαλαρισμένο κύβο τής ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑΣ.
Το σφάλμα μόλις είχε ξεκινήσει στο εύθετο παραδεισένιο βοσκοτόπι των μήλων που δεν φτάνουν τα μήλα, αμαρτία ή η χρυσή εποχή των Νηπίων;
Έκτοτε, οι δυο βασικές όψεις τού κατακερματισμού, το δίπολο, οι δυνάμεις-ιδέες που «συγκρούονται» και πλάθουνε τον διαστρεβλωμένο κόσμο μας, είναι ο ανύσταγος Αβραμιαίος φερετροποιός και Σατανοβαρδιάτορας με τις διάφορες εικονικές μεσοποτάμιες θρησκευτικές αλλά και τις μυστικιστικές αλαγάριστες βιτρίνες του, που αφαιμαξομεταγγίζει το σθένος με διανοητικά συνοφρυώματα και φαρμακίλες για να σταβλίζει τις ισοπεδωμένες εφεξής μετριότητες.
Σαν αντίποδας παρελαύνει συντεταγμένα το τοκμάκι των τοκογλύφων· ο επαναστρεφόμενος υπαρκτός υλισμός τής αντιποιήσεως κι αυτός στις διάφορες εκφάνσεις του και με άλλες ονομασίες κατά περίσταση.
Πάμε βουστροφηδόν!
Αμφότερες υποθάλπουν διμούτσουνες οχιές και ευράξ πατάξ πίσσα πούπουλα κλωσσούν ανδράποδα-ζηλωτές.
Η κλάπα άγνοια είναι Ύβρις.
Γιατί νομίζεις έχουν γεμίσει τον τόπο με υβριδικά αυτοκίνητα ή μήπως τυχαία κι αυτά τα ονόμασαν έτσι, γιατί όχι μιξ ή κατιτί, να λέξεις, αλλά τώρα που ανεβαίνει η μετοχή ρε συ μεγάλε θα ’σαι στην απέξω;
Αλίμονο! Μπάι! Μπάι! Μπαϊπάς!
Α! Τ’ άλλο με το σφράγισμα τις ταυτότητες κλπ το ξέρεις;
Ποιο σφράγισμα, ακόμα κείθε χολοβοσκάς ωρέ!
Όταν για να μπεις στο υβριδικό σου αυτοκίνητο ή οποιοδήποτε καινούργιας τεχνολογίας πρέπει να δώσεις τα δαχτυλικά σου αποτυπώματα, τα σούπερ μάρκετ και σχεδόν όλες οι εταιρείες έχουν τα προσωπικά σου δεδομένα και η όλη συμπεριφορά σου 24/7 κάνει τουλάχιστον τρεις γυροβολιές τον πλανήτη κάθε μερονύχτι.
Νταντέλα το ψιλό γαζί.
Τα σύμβολα, τα εμβλήματα, οι εικόνες, η αρχιτεκτονική κλπ.
Όλα είναι Λόγος!
Ισχυρότατος παραβολικός υποσυνείδητος λόγος που μιλά είθαρ στην ψυχή, εισερχόμενος (Incoming! Διάολε!) από τ’ οπτικό νεύρο.
Στάδια στάδια ο απεικονισματικός φραγμός σε διώχνει μακριά και σε αποσυντονίζει από το λεκτικό πεδίο, διότι σαν περιοριστείς να κοιτάς αποκλειστικά ασχήμιες· παύεις πια ν’ αποκωδικοποιείς την πλάνη και καταλήγεις μέρος της, ο λόγος έγινε το φάσμα σου-τ! Εν σήψει.
Τον πελεκάνο μην εποφθαλμιάς που καταπίνει ψάρια μονομιάς, οι λέξεις όμως αμάσητες άλλο τόσο δεν χωνεύονται, επικάθονται παρασιτικά στην αύρα και διαταράσσουν την επικοινωνία, το πετσόκομμα στον χώρο τής γλώσσης είναι καταλυτικό, τράκο που οι λιγότερο έμπειροι στον τομέα, οι περισσότεροι δηλαδή να το θεωρούν κανονικό, τώρα προπάντων με την ΤΝ παρουσιάζονται και ολόκληρα βίντεο, άρθρα, βιβλία(!).
Και χασκαρίζει ο κάθε φλου Δολαμερικανός ομοδόντης ως αξιόπιστη πηγή.
Κανένα δυστύχημα δεν επιχαίρει πιο συνταρακτικά.
Βέβαια δεν υπάρχει παρθενογένεσις ούτε και δω, μόνον η σκυτάλη παραδόθηκε στο πυρίτιο, γιατί να το κουράζεις.
Μην είναι τίποτες αποξενωμένοι μακρινοί συγγενείς σου από το Άργος οι παππεπίπαπποι τού Εωσφόρου;
Φτάνεις άραγε τα πίσω ράφια πέραν από τον βασιλικό Τιπούκειτο, κατατρεγμένε νεορωμαντικέ βυζαντινολάγνε;
Ο την ἕω φέρων, ο Αωσφόρος (δωρικώς), η διάνοια, ο αυγερινός, αυτός που φέρνει το φως τής γνώσεως είναι ο Κακός, ήγουν, η Ελληνική Παιδεία, ο Ελληνικός Πολιτισμός, ο Τράγος Έλληνας!
Πικράγγουρο τού κουταλιού με τη σπάτουλα.
Οι σαρκοβόροι Λωτοφάγοι χλαπακιάζουν οτιδήποτε γιατί δεν θυμούνται τίποτα μηδέ και μαθαίνουνε καθώς η γνώση είναι δαιμονική λεν οι δαήμονες υμών δαιμονιωδώς, έτσι τρώνε καθημερνά συκώτι πρόσω φρέσκο από τον προμηθεϊκό Καύκασο· κατάδικών των.
Οβελός και η φιγούρα τού Διαβόλου, η άλλη· που εικονίζεται τραγοπόδαρος με κέρατα κι αυτή κλεμμένη από το Ελληνικόν πάνθεον.
Ο Μέγας Παν σκιαγραφήθηκε από Έλληνες υπεράνω Νόες ως προσωποποίηση τής φύσεως, της έδωσαν Ανδρικήν υπόσταση σ’ αυτή την εκδοχή διότι, διά του Σθένους Αγαθή Διαπαιδαγώγησις κι άλλα πολλά, ου γαρ ενταύθα τόπος αυτών.
Είπαμε μεταφορά.
Αυτοί, του φυτέψανε μαστάρια σιλικόνης και να γίνηκε γουόκ, δηλαδή πάλιν αφαίρεσαν την αυγινή μεταφορά μ’ αυτήν ε την προσθετική, και στήθηκε κυριολεκτικά στείρον άντρον ανδρογύνων η εμποροπανήγυρις.
Παίζουνε τον Πλάτωνα στα δάχτυλα· απέξω κι ανακατωτά λέμε!
Σ’ έχουνε για πλάκα μαρμαρωμένε μεσοβασιλιά.
Με την σατανοπληξία ο προγραμματισμός ανήλθε στο ανώτατον επίπεδό του, πλέον οι λεγεώνες είναι άχρηστες και ξεπαστρεύονται εν τάξει και παρατάξει ανταλλακτική.
Αυτούς που συμμαζώνει τον μεθύστερο μεζέων-α ο Βεελζεβούλης είναι τα ξεβρασμένα πολύπαθα απομεινάρια των σατανόπληκτων πια, λαβή για ν’ αναζωπυρωθεί διαπρυσίως το πλάνεμα και η ληθαργική σχέση μ’ αγαπητερά μίση.
Και δουλεμπορικώς έβγαιναν οι ιεροεξεταστές στη σύνταξη ή πιάνανε πόστα τραπεζικά πόστα κεντρικά, τα ψώνια καβάλα στη βαβούρα εκθειαστικώς ω παι μετουσιώθηκαν με κατσαμάκια ιδεολογήματα σκάρτα κινήματα και σικέ επαναστάσεις.
Εκτός από την ΜΙΑ· με την καλλίνικη περικεφαλαία ο ΓΕΡΟΣ έριξε τον όλο σχεδιασμό στο μεταίχμιο για λίγο.
Δεν βλέπεις το σταθερώς επαναλαμβανόμενο μοτίβο και δεν είναι το μόνο, βέβαια τόσο σοφός που ’γινες από καιρό σε τούτη δω την κόγχη· παίξ’ εκλογίκευση με Θουκυδίδη κι ας μπαστακώθηκε ντάλα πολυμαθημένε το μοιρογνωμόνιο στ’ ωμοβόρον ωμέγα.
Η νεωτερικότητα! Η μετανεωτερικότητα!
Ο διαφωτισμός και το σάμαλι των σοφιστικέ ιδεών τής σούμας, αιώνες πήρε να ματανακαλύψεις το Ίσταμαι, του κακεργέτη ω να σου καμουφλαριστεί σαν Υπάρχω στο νόθο φινιρισμένο ρεαλισμό.
Τραγέλαφος.
Εις την εν τω μυχώ γωνίαν· ουδός τής συνειδήσεως, αυτολογοκρίνεσαι δειλώς αυταπατάσαι ψαρόμυαλα συντελώντας ολέθρια στην κοσμοχαλασιά με την γενοκτονική δουλοπρέπεια και την διδυμάρικη λεκτική διαστρέβλωση.
Τραγωδία = Τράγου ωδή. Τραγωδός. Τραγωδικός. Τραγίαμβος. Τραγούδι…
Άνορχος Τραγίλα.
Να σ’ έχουν πείσει πως η Ελληνική Παράδοσις, ο Ελληνικός Ύμνος, η Ελληνική Φωνή, είναι εχθροί σου.
Ποιος είναι τράγος;
Ο Έλλην! Εσύ!
Τώρα που γνωρίζεις εμπρέπει ν’ αποφασίσεις αν θα συνεχίσεις φερέφωνο δούλος και διαβολέας τής Νοσφερικής Υπερδομής ή χαρμόσυνον ερίφι.
ΤΙΣ ΕΙ;
Ποιοι είναι;
Τα σίγουρα.
Γνωρίζουν τα Ελληνικά γράμματα και πράγματα Άπταιστα και είναι Απαράμιλλοι Άφταστοι Μέγιστοι Μύστες!!!
Αμέσως αμέσως περιορίζεται λίγο πολύ ο αριθμός των υποψηφίων και δεν είν’ όπως καταλαβαίνεις αυτοί που νόμιζες ίσως.
Μιλάμε για την Νοσφερική Υπερδομή κι όχι για τους κατά τόπους εκτελεστές.
Ο Αριστοτέλης στα μετεωρολογικά του, τοποθετεί την γέννηση του Ομήρου και την ίδρυση τής Μέμφιδος -το σημερινό Κάιρο πλέον- στην Αίγυπτο σχεδόν ταυτόχρονες, με τον Όμηρο λιγάκι παλαιότερο, από τ’ αρχαία πλακίδια που ανακαλύφθηκαν στο Παλέρμο γνωρίζουμε (δεν έχει αμφισβητηθεί μέχρις εδωδά) πως η Μέμφις ιδρύθηκε το Ελληνικόν έτος 6900 (3100 π.κ.ε.).
Με τις συμβατικές ημερομηνίες αποπροσανατολίζουν και καλύπτουν τα ίχνη τους.
Οι Μινύες δε παραμένουν συστηματικώς αποσιωπημένοι παλαιόθεν όπως και η τεχνολογία τους.
Εν ρεύματι και νεφέλησιν.
Αν όντως ήταν εμφύλιος ο τρωικός πόλεμος όπως ισχυρίζονται οι περισσότεροι (πάγκοινον το ελληνίζειν), ποιοι ήταν τελικά οι νικητές;
Η απάντηση είναι αυτονόητη, αυτοί που έγραψαν την ιστορία συνεπώς και το επακόλουθο πρόγραμμα.
Θέλοντας και μη τίθεται θέμα αξιοπιστίας, ιδίως όταν από το Έπος απουσιάζει κραυγαλέα ο Τράγειος Παλαμήδης που οργάνωσε ολόκληρη την εκστρατεία, αλλά και η αυτοκτονία τού Τραγόπυργου Αίαντος· παρότι άρτια ψυχολογικά και ποιητικά μόνον οι αφελείς την καταβροχθίζουν ως έχει.
Το μοτίβο είναι πανομοιότυπο, γίνονται μεγαλιθικές κατεδαφίσεις και ανακατατάξεις ώστε να παρουσιαστεί το νέο ομηρικό πρόγραμμα, τουλάχιστον αυτοί ήταν υπερτυχεροί στην εποχή τους και τους έκατσε φευγάτος ΟΜΗΡΟΣ.
Ουαί! Σ’ εμάς έλαχε σατανοπίθηξ με πλατωνική νάκη.
Η διαφορά μαρτυρά την φθίνουσα.
Κοκωβιοί τού Μάτριξ.
Μάιδε φιλέτο το ψηφί, μάιδε πετάν λουφέδες.
Ρομάντζα και φύγαμε στο μέλλον ας εκτροχιαστούμε ταχιά μας περιμένει ο προφητάναξ.
Εξαιρετικώς απίθανο να είμαι ο μόνος που παρατήρησε στην ταινία μάτριξ πως ο αφυπνιστής είναι ο γιος τής Νύχτας και του Ύπνου, ο Μορφέας ο θεός των ονείρων!
Δηλαδή σε ξυπνάει για να γυρίσεις πλευρό και να ζήσεις οσημέραι ρεμβόμενος εις άλλον εφιάλτη· ρεμβάζοντας την ελευθερία ως εάν όναρ; Τι λεπτή ποίκιλσις.
―Βρε πεζέ καταντίπ δεν νογάς απ’ αλληγορίες.
Χμ! Λημεριάζουν φυσικά τα σχηματικά και αλλοπαρμένα πλην όμως γουβόσκυλα και σ’ ετούτον τον αγοραίον αγρόν, αλλά εδώ δεν πρόκειται για αλληγόρημα καλλούργα μανταμίτσα, παρά για την νεκρώσιμη ακολουθία τού κριτικού λόγου.
Ευνόητον, ο χρόνιος εθισμός στα βαριά ναρκωτικά βλάπτει σοβαρά την υγιεία, κάποιοι έχουν φετίχ με τις βελόνες άλλοι πάλι φτιάχνονται με τον αντίνοο δυασμό των κυανέρυθρων χαπιών.
Τα χάπια συμβολίζουν την θηρεύσιμη αποκτηνωτική ύλη το κόκκινο και το ρομποτικά βιομηχανοποιημένο πνεύμα το μπλε.
Όποιο κι αν επιλέξεις έχεις την λοβοτομή στο τσεπάκι, ή το ένα ημισφαίριο ή το άλλο· διχοτομείσαι!
Κρύψε και το ένα μάτι με την παλάμη· νούλα πειρατική.
Το δυϊκό παιχνίδι όπως είναι δομημένο παράγει παράλληλα και άπλετη ρεφλέξ ειρωνεία.
Οι περισσότεροι χαπακώνονται με το κόκκινο και μετά γίνονται ιεροκήρυκες τής αλήθειας(!) καναβάτσο· νοκ νοκ α; Άουτ! κλπ.
Επίσης η οργή, είναι όπλο που χρησιμοποιούν όπως και όλα τ’ άλλα εναντίον σου, θολώνει η κρίσις ή συνηθίζεις και αποχαυνώνεσαι, γι’ αυτό στα δείχνουν όλα φόρα παρτίδα.
Αν γνώριζες τον θεϊκό Αχιλλέα θα μάθαινες τα πάντα περί της μήνιδος και πως να την αναχαιτίζεις.
Ο κύριος Σμιθ, “smith = someone who makes things out of metal, especially by heating it and hitting it with a hammer” λέει το λεξικό τού Cambridge, επομένως είναι «κάποιος που φτιάχνει πράγματα από μέταλλο, ειδικότερα αφού το πυρακτώσει το σφυρηλατεί».
Από την άλλη μεριά τού ατλαντικού χρησιμοποιούσανε τ’ όνομα· συνηθισμένο γαρ και σαν ταυτότητα-κάλυψη διάφοροι παρατρεχάμενοι μέχρι πρότινος, από τα παραπάνω συνάγεται λογικά δεδομένου ότι και το μέταλλο μένει αδιευκρίνιστο (πόσο πιθανόν άραγε να ’ναι Νικέλιον (Ni) με ατομικόν αριθμόν 28 ‘τέλειος’ και σημείο τήξεως τούς 1453°C;! Η απόκλισις αν τώντις υπάρχει τέτοια είναι της τάξεως τού ασήμαντου%) πως οι/ο Σμιθ είναι ο Άγνωστος Χ.
Από την πόλιν έρχομαι κι υπερδομή νοσφίζει.
Ποσώς ενδιαφέρεται η Νοσφερική Υπερδομή για τες πολιτικοθρησκευτικές σου πεποιθήσεις ή και άλλες εξεζητημένες μικρόνοιες όπου λιμνάζουν ελοχαρώς οι κοινωνίες, ίσα ίσα τούτον επιδιώκει, την εσωτερική σύγκρουση-ύπνωση τον κουτοπόνηρο κοινωνικό αυτοματισμό σαν θες υπερηφάνως εργαλειοποιημένο, τα περήφανα γηρατειά, τα περήφανα νιάτα, οι περήφανοι μεσήλικες, οι περήφανοι ομοφυλόφιλοι, οι περήφανοι ετεροφυλόφιλοι, ο περήφανος ο δείνα και ο τάδε, μικροί μεγάλοι και μύριοι πέντε παπαγάλοι όλοι είναι περήφανοι και δεν σηκώνουν ούτε μύγα στο καλάμι τους, με τέτοια ψηλοκρεμαστή αυτοπάθεια πανταχού πώς να μη νιώθεις αποκομμένος, παρίας, ελάχιστος και μπερδεμένος από τα φούμαρα τού δονκιχωτισμού.
Το σφυρί και το δρεπάνι σε κουρσέψανε ρ’ αλάνι.
Το μόνο που φοβάται το μόνο που την απειλεί καν είναι οι φορείς!
Φορείς τού Λόγου!
Οι Έλληνες, ο Ελληνικός τρόπος Επί Σκέψις, άρα και ο επιγενόμενος ευρωπαϊκός πολιτισμός και δυτικώς τριγύρα συλλήβδην.
Όταν λοιπόν ο Άγνωστος Χ δηλαδή το Ελληνικόν φωτοκύτταρον αφυπνιστεί· ενεργοποιείται το κριτικό νοείν.
Όμως αντί δώρου.
Ανυπερθέτως ευθύς αμέσως το Λερναίο πολυδαίδαλο σηροτροφείο μονοκοπανιά ράγδην αντιλέγει ―η μονάδα Σμιθ χάλασε! Ορά! Ορά αλκήν!
Τότε στέλνει τον Νέο αναβαθμισμένο (antivirus) μεσσία ν’ αποθηλάξει το παράκουο θείο βρέφος από το δύστηνο πλατωνικό και ρωμαϊκό παραγάδι, μη τυχόν και εξαπλωθεί η γοργοκίνητος άκρως επικίνδυνη νόσος τού κριτικού λόγου, πάλι και παντού βιώνουμε το ίδιο μοτίβο με μικρές παραλλαγές.
Όπως ακριβώς και στο πρόγραμμα τού συστημικού επιστημονοφάβα πρακτορίσκου τραπεζιέρη Καρλ Μαρξ, όπου τον ρόλο τού μεσσία ζεν πρεμιέ φορτώνεται συνδικαλιστικά στην τηλεαγορά τού Αλ Μπατίρη το ξεχαρβαλωμένο φευ προλεταριάτο και φαλιμέντο βλέπουμε την ίδια ταινία ξανά και ξανά με διασκευασμένο σενάριο.
Ο μεσσιανισμός και οι προφητείες είναι δομικά στοιχεία τού Μάτριξ, όσο και ο σοσιαλισμός με όποια πρώτα-δεύτερα συνθετικά κι -αυγά ποσέ- αν μεταμφιέζεται.
Πόντιουμ εμ λήροι, τσιφ* εμ φαγοπότι.
*CIF = C.I.F. cost, insurance, freight. Ήγουν· αξία, ασφάλεια, ναύλος, περιλαμβάνονται στην τιμή τού εμπορεύματος. Διεθνής εμπορικός όρος.
Η ανδροθνής αμ’ ερωτευμένη Τρίνιτι και η μαμμική προφήτισσα.
Και μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές ούτω και ώδε σκοτώνει Σμιθ-Ελ κατά οικοδομές, και συ τι κάνεις έντιμε συγγνωστέ οικότροφε μα μάλα καταγοητευμένε μπανιστιρτζή;
Την ενισχύεις με την μέθεξή σου!
Όχι που θα σ’ αφήνανε να στρογγυλοκάθεσαι στον καναπέ δίχως τηλεχειρισμόν αμέτοχο μπροστά στην εξολόθρευση τού Γένους.
Καλά κατάλαβες, η τρινιτούλα συμβολίζει την φονική τριμέρεια· την τριμερή συμμαχία τής Νοσφερικής Υπερδομής, γι’ αυτό είναι σφόδρα ερωτευμένη με τον Νέο μεσσία, γιατί ’ναι σχέση καρμική και μοιραία ο θανατηφόρος αμέ Σωτήρας της, όθε στο τέλος θα σώσει και την υπόγεια πόλη των θεών=Σιών· λακωνιστί, αυτοθυσιαζόμενος το ’πε και η μάμμη.
Ποια; Η προφήτισσα.
Ο ρόλος της είναι διττός, υπαινίσσεται το Μητρικό Πρότυπο δίνοντας αφειδώλευτα συμβουλές και το μέτρο στα καλά παιδιά, του στιλ «θα υπάρξουνε δυσκολίες όμως αν μπλαμπλα… πάρε φάε κουλουράκια και στο τέλος όλα θα πάνε καλά» δηλαδή κατευνάζει το άγχος όπως ακριβώς κάνουν οι καλές μανάδες.
Η άλλη μουτσούνα προφητική πώς καλέ, είναι πιο σύνθετη, βγαλμένη από τους πλατωνικούς διαλόγους αντιμετωπίζουμε ντελαπαρισμένη την μαιευτική τού Σωκράτους, που δεν αναλώνεται να λευτερώσει τον συνομιλητή από τον μαγγανευτικό μπότσο· ξανοίγοντας τον στο βαθυγάλαζο γνωστικό πέλαγος όπου άμα τη βούτα αναδύεται από τα σκότη τής αγνωσίας ιδιοβούλως, αλλά σουρλουλίζει στο μέλλον φαινομενικά και θάμα προμαντεύει αφ’ υψηλού προαναγγέλλει τον έξορθο τσίτα κορσέ ντουνιά μηδέν-ένα τζελάτης αμπιγιέ και Ιφιγένεια βερεσέ.
Δυο πόρτες! Την μια τσομπάνης την τηρά την άλλη χασαπάκια.
Στο τελευταίο ταινίδιον, το σκάφος MARK III. N⁰ 19 ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ MADE IN THE EU, YEAR 2274 εισέρχεται στην καταχθόνια πόλη Ηώ.
Μάλιστα!!! Το δούλεμα πάει σύννεφο· καταβοδωμένο.
Επιπλέον το πλοίο έχει κίτρινη πλοίαρχο και το πλήρωμα απαρτίζουν διάφοροι προηγμένοι μαύροι τεχνο-λοστρόμοι μ’ ενεργά τατουάζ, οι μόνοι λευκοί στην γέφυρα είναι το κρυομπλαστραναστημένο Νέο μεσσιανικό χούφταλο και ένας χαζοβιόλης θαυμαστής του.
Μόνον αν είσαι τελείως ανόητος και αρνείσαι πεισματικά τα μάτια σου ή διόλου μα ουδόλως Ελληνικά δεν καταλαβαίνεις τι σου λένε κατάμουτρα!
Τα όργανα.
Άμμωνος υπείροχον πάσα βουλή νοήμονος.
Πέρα από τις ανιδιοτελείς πράξεις των δωρεών αλλά και το κτηνώδες εμπόριο.
Τα εσωτερικά όργανα διατελούνε και άλλες -προφανώς εκτός των βασικών- λειτουργίες εν αγνοία και εναντίον σου, παρασημαίνονται και ως φόβητρα για να σε αποτρέπουν από την αλήθεια, γι’ αυτό δεν σου μαθαίνουν ανατομία στο σχολείο, λοιπόν όταν μιλάνε για μπαμπούλες ότι μορφή κι αν έχουν αυτοί μπορείς κατά κανόνα να είσαι σίγουρος, κάτι καλό κρύβεται πίσω που λυσσάνε να θάψουν.
Η γνώση τού Κέρατος, οι Κεραίες είναι κτήμα των Ελλήνων αρχαιόθεν όπως αδρά δείχνει και ο Κεραός Άμμων· η πρώτη φωτογραφία πάνω αριστερά, μήτε και οι πατροπαράδοτοι Μακεδόνες εννοείται θα μπορούσανε να είναι άσχετοι, δεν μιλάμε σαφέστατα για τη νεότερη εποχή ΜΑΚ, αλλά πολύ πιο πριν για τους ιδρυτές των ΑΙΓΩΝ ακόμα, στις διάφορες παραλλαγές του ο ιδρυτικός μύθος τής πρωτεύουσας έχει χιονόλευκη γίδα μέσα, ούτως ή άλλως εκτός από τον Αργόν Αστήρ· η Αιξ ήταν κι αυτή έμβλημα των Αιγάγρων Μακεδόνων καθ’ όλη την διάρκεια τής Αυτοκρατορίας.
Βαθύτερα στον μύθο βρίσκουμε το Κέρας τής Αιγός Αμαλθείας να τρέφει τον Δία μ’ ότι κι αν αυτός επιθυμούσε! Μέλι, γάλα…
Μόνον οι ανόητοι και οι βαλτοί μένουν στην επιφάνεια και την κάνουνε κατσίκα μ’ ελαφρά πηδηματάκια μπρος από τον Ελληνικόν Επιστημονικόν Λόγον, επειδή τον περνάν επί τροχάδην υποτιμητικά με ξυλοπόδαρα τής αποκριάς ωσάν πετροκόντυλο μπε μπε παραμυθάκι.
Οι λογάδες τού γένους και κάθε διπολικός μετεωροφέναξ.
Υπήρξανε βέβαια και οι σούπερ σουπέ υπερρεαλιστικοί ανόητοι που ψαχουλεύανε το μαγικό κέρας τής αφθονίας εδώ και εκεί σε κάποιον ασύλητο τάφο κι οπουδήποτε τσίγκος εχτός από το κούφιο τους κεφάλι.
Τώρα γιατί οι Πυθαγόρειοι; Ο Πλάτων; Αποφάσισαν/σε; Να σπάσει μια καλή και αγαθή παράδοση χιλιάδων ετών και ν’ αντικαταστήσει τον εύγλωττον εύληπτον Εσθλόν Τράγο, με μαύρα άσπρα πράσσειν ηνιοστροφούμενα άλογα; Ο ίππος ο Αλωνάρης είναι και καμπίσιος; Δεν γνώριζε(;), τον βόλεψε στη θεωρία; Ν’ αλλάξει κάτι που λειτουργεί, μια καθημερινή ελεύθερη φυσική εικόνα χωρίς πολλά πολλά ώστε να κάνει την καινοτομία του προστατευτικό κλοιό κι όπου βγει γεωμετρικά ο ιδεαλιστής χάρος;
Υστεροφημία; Πού πήγε η ανατομία· η σύνδεσις η ανατομική· ψηλαρμενίζει στον κόσμο των ωμών ιδεών;
Ουδέν οίδα! Το έξυπνο πλί από την μύτη πιάνεται!
Ίσως πάλιν είναι ο λόγος που διασώθηκε ολόκληρο το έργο του και είναι όχι ο μόνος αλλά βασικός πυλώνας τού προγράμματος, εντάξ’ είναι κι ο τρόπος μεταπλαστικός· τοσούτω μάλλον αρκεί να κρατείται δραστικά χρυσοχαλίνωτο το υπεραισθητόν.
Οι Μακεδόνες αίγαγροι σε κάθε περίπτωση δεν μάσησαν και στεφανωθήκανε τραγηδόν.
Άμμων εμόν υπτίως Αιγαίου (σ’ ελεύθερη μετάφραση από τ’ αρχαία μπακ σλαγκ αιγυπτιακά = Ο δικός μου στην Αίγυπτο).
Οι Φαραώ και «Οι Δύο Κυρίες».
Η όρθια Κόμπρα έτοιμη να επιτεθεί στέκει στα αριστερά και αντιπροσωπεύει την Κάτω Αίγυπτο (Δέλτα του Νείλου), ενώ στα δεξιά τής κόμπρας, στέκει ο υπναλέος υπομονετικός Γύψ που αντιπροσωπεύει την Άνω Αίγυπτο (Νότια περιοχή), αυτές είναι λένε τα ψαχτήρια «Οι Δύο Κυρίες».
Θαλασσοδαρμένο και ψιλοφουσκωμένο καλαθόπλεγμα πλην σικάτα διατυπωμένο.
―Μην είσαι αγενής απέναντι στις Κυρίες!
Και κάπου εδώ συν Φαραώ ξεκινά η οπλοποίηση των οργάνων, ωρέ ποιος αλάθητος ηγεμών υπερήφανος και νοήμων θα συμβόλιζε την χώρα του μ’ ένα πτωματοφάγο όρνεο;
Γύπα στην προκειμένη, άντε κόμπρα να το φάμε, μα γύπας!
Περιμένει να πεθάνεις ή μάλλον ενόσω αργοπεθαίνεις από το φαρμακερό δάγκωμα τής κόμπρας άνυδρα σε τσιμπολογάει με το πάσο του στο λιοπύρι τής ερήμου;
Ή μη χειρότερα σ’ εξουσιάζουν και μεταθανάτια;
Χα! Εδώ δεν έχεις ω να κάνεις με φαντασμένους απλοϊκούς ηγεμόνες αλλά με υπέρτατους Μύστες που γνωρίζουν Ηράκλειτο πολύ πριν γεννηθεί, τον νόμο των αντιθέτων, όπως και όλη την εγελιανή διαλεκτική τού δούλου και του αφέντη· ξεσέλωτα.
Θέσις = Κόμπρα
Αντίθεσις = Γύψ
Σύνθεσις = Υποταγή
Κυρίες!
Γνωρίζουν σε γενετικό επίπεδο πως λειτουργεί και τι επιφέρει το κάθε όργανο, γι’ αυτό μπορούν και οπλοποιούν επακριβώς τα εγκεφαλικά ημισφαίρια, το αριστερό ημισφαίριο· υπεύθυνο μεταξύ άλλων, για την γλώσσα, κατανόηση λέξεων και νοημάτων, αναλυτική και λογική σκέψη, αντιστοιχείται με την βασιλική κόμπρα, ενώ το δεξί· υπεύθυνο ξανά μεταξύ άλλων, για την έκφραση και την κατανόηση των συναισθημάτων στον τόνο τής φωνής, αντίληψη τού χώρου και τής μουσικής, μη λεκτική επικοινωνία, αντιστοιχείται με τον αδηφάγο γύπα.
Κοίτα! Δουλεύουν χιαστί.
Το μάτι τού Ρα και το μάτι τού Ώρου (η επιγνωσίς των προσφέρεται και για ξεμάτιασμα), που καθρεπτίζονται μανιχαϊκά· συμβολίζουν την επίφυση, μόλις κουμπώσουν μέσα στην κεφάλα θεϊκώς αμ πώς εν ριπή οφθαλμού προκαλούν κατάπληξη στους ιθαγενείς οι οποίοι με κατανυκτικό δέος κατόπιν γονατίζουνε τον ανώτερον εαυτό τους αυτού! Χαμαί μπροστά στο σεπτό μασκαρολόι.
Ανελέητη επίθεση από την μια και υπνωτική παθητικότητα στην άλλη, καθώς πίσω από τα δυο ζώα στο μέτωπον ανάγλυφα φιγουράρει το σήμα τού απείρου.
Να! Κυρίαρχοι τού κόσμου εσαεί.
Το κουκουνάρι.
Η νειλοσαχαρική απλωσιά παρέχει την δυνατότητα μετωπικής επιθέσεως από όλες τις μπάντες ευθέως καθόσον και οι υψηλές θερμοκρασίες βοηθούν με την χαλάρωση των νευρώνων, εν αντιθέσει με τα βόρια κλίματα, τα περιτειχισμένα πολίσματα με τους υψιτενείς πύργους τα σοκάκια και τις κλειστές αυλές όπου χρειάζεται περίσκεψη και η σύνθρονος ευστροφία μαχαιροβγάλτη.
Στα ευρωπαϊκά βασίλεια τού μεσαίωνος η τακτική μετασχηματίζεται κατά το δολιότερον, στο εξής επικεντρώνεται στο κωνάριον και την αμοιβαδόν γελοιοποίηση των χαρωπών θεατών ώσπερ και της επιφύσεως.
Ένα βασιλικό σπορ οπωσδήποτε, σε μια εποχή που η επίφυσις έχει ξεχαστεί και το πρακτέον εφαρμόζεται ελέω θεού, στ’ αυτιά ριχτά τα τσόχινα κέρατα από το πράσινο καπέλο ντύμα κρέμονται και κουδουνάκια, το κωνάριον επιστρέφει στην μορφή τού τρελού! Του γελωτοποιού!
Προς απόλαψη βασιλική, ΝΑΙ η Επίφυσις, όταν όλοι την έχουν ξεχάσει και θεωρείται πλέον ακίνδυνη την επαναφέρουν ενσωματωμένη στο σπαστικόν άθυρμα τού ξεπεσμένου παλιάτσου· προσωποποιικώς, το ίδιο κάνουν και σήμερα με την επιστημονική φαντασία, είναι στην εικόνα μα δεν το βλέπεις, ίσως παρακάτω το δεις.
Ιδιόκλιτο το μοτίβο.
Κι ότι αρχίζει στα μεγάλα σαλόνια σαν εξτραβαγκάντζα συν τω χρόνω ξεπετάγεται και στον δρόμο, τα στόματα στα καπηλειά χωνιά περιφερόμενα οι θίασοι μετά το διαχύουνε στις πάντοτε διψασμένες μάζες ως ίμερο κρασί παρεισαγωγή γίνεται πότε πότε και παράδοση.
Σειρά παίρνει ο τσίρκος, η κυκλική κονίστρα με τα εξημερωμένα ζώα, τους ταχυδακτυλουργούς και τους μίμους.
Έτσι προτροπάδην φτάσαμε στο σήμερα και στην καθ’ όλα σχετική χαρμολύπη τού κλόουν.
Η μετάδοση αυξάνει γεωμετρικώς όσο και η συμμετοχή τού κοινού με τις οθόνες, χωρατό παρ’ αστείο χαβά φέσι πλάτσα-πλούτσα το ρούφηξες το θαλάσσερμα και επειδή δεν παίζει καψερέ λήπτη γιαλός ίνα ξεμπαρκάρεις γιατί να· ζουμάρει παραισθητικά το χειριστικό περισκόπιο, μπήκανε σφήνες (όχι δεν είναι πλάκα το παραμορφωμένο κωνάριο και τα όντα) κλόουν στην πολιτική και σε κυβερνάνε δημοκρατικώς, από τον μεσαίωνα στο τσίρκο μέχρι τ’ απρόσιτα κοινοβούλια μάς πήρανε φαλάγγι με τα κουκουνάρια.
Οι σηρικοί εξωγήινοι προσεχώς με πάνα βρακάκι και λέπι κουκουνάρι.
Δεξιά κάτω στην φωτογραφία η μυγδαλάτη φάλαγγα ποιοι/τι νομίζεις είναι;
Πότε αρχίσανε να σκάνε μύτη οι «εξωγήινοι» με τ’ αμυγδαλωτά κεφάλια;
Όταν προόδευσε η τεχνολογία κάπου στα μέσα περίπου του προηγούμενου αιώνα και έχουν όλοι για κεφάλι κωνάριον, πώς να μην είναι προηγμένοι σε όλα.
Πάλε ματαξανά σου παρουσιάζουνε μπαμπούλες.
Από το διάστημα κατέρχονται παλιούρι τα εσωτερικά σου όργανα· συγκεκριμένα η ΕΠΙΦΥΣΙΣ.
Έρχονται φαλαγγηδόν οι «αιμοδιψείς εξωγήινες» επιφύσεις να σε φάν’!
Αποστασιοποιήσου λίγο από την συναισθηματική κούρσα και παρατήρησε πολύ προσεκτικά την φωτογραφία κάτω από τον ΜΑΚ, την κάτοψη τού εγκεφάλου, ιδίως αν είδες πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
Ποιος είναι ο πρασινοδασκαλάκος;
Ο Δίδυμος Ιππόκαμπος, ο Μέγας Κερασφόρος Τράγος υποβιβάστηκε και μεταμφιέστηκε σ’ έναν εκτοπλασματικό χαρακτήρα για να εκπαιδεύσει τις επόμενες γενιές ως ιδανικούς αυτόχειρες.
ΜΑΚ.
Στο κέντρο το ΤΡΑΓΙ, γαλουχημένος εκ θήλυς και άρσην ελεύθερους Έλληνες κεράστες, όμως αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο στην εικόνα καθώς και στου Άμμωνος επάνω, είναι η γαλήνη, η ηρεμία στα πρόσωπά τους.
Η Ευδαιμονία.
Μ’ αυτό και μόνο το μικρό οπτικό δείγμα το δίχως άλλο μπορούμε να συνοψίσουμε την ερεβώδη διαφορά τής Ελληνικής Κοσμοθεάσεως απ’ οποιαδήποτε άλλη.
Ο Έλλην Άνθρωπος ουδέποτε θα καταδεχτεί να σε τρομάξει με παράλογα σκιάχτρα και υπερφυσικούς μπαμπούλες, αντ’ αυτού σε προκαλεί ν’ άρεις εαυτόν στο Θείον· λογικώς και επιστημονικώς τε.
Διότι σου κρύβουνε το αυτονόητο, η Επαφή, η Επικοινωνία, η Ένωσις, η Σύνδεσις, ο Λόγος με τον ΝΟΥ τελούν σε οργανική βάση καλά πες εσύ ψυχοσωματική, συνυφαίνονται ο Ιππόκαμπος και η Επίφυσις, όταν ενεργοποιηθεί ο Ιππόκαμπος ανοίγει διάπλατα και ο πομποδέκτης τής Επιφύσεως όπως παραστατικά δείχνει και τ’ οφίδιον· η πεταξιά τής αφέλειας από την κόμη τού ΜΑΚ.
Η Τράγεια Ολυμπιάς ήταν Ιέρεια των Καβειρίων Μυστηρίων στην Σαμοθράκη και γνώριζε τα βήματα τής Μυήσεως, όπως και ο Τράγειος Μέγας Φίλιππος.
Έφτασες φουκαρά να σκιάζεσαι τα καλύτερα στοιχεία σου γινήκανε στοιχειά και βραχυκύκλωσαν οι σκέψεις αναμαλλιάρικα φίδια στο κεφάλι σου, πώς θέλεις μετά να σε πάρουνε στα σοβαρά καθά συμπεριφέρεσαι σαν μέδουσα ναρκισσευόμενη φριχτά πα στη σπαθιά!
Τζαγκουρνομαδειούμαι μωρ’ δόλιε τραγομπαίχτη.
Ωόπ! Ευθυμείτε!
Και μόλις χθες προχθές από ντρίμπλα τρένο σού πάσαραν το χαμαλίκι παγκόσμιο πρωταθλητή, μα, πάλι στραβοκεφαλιά και ταυρηδόν υποβλέψας· εύγε στέργεις ανά ζαριά στην κουπαστή.
Εφόσον η αποκάλυψις είναι συνώνυμη και πρόξενος ολοένα δεινών, εὐφημεῖτε!
«ἁρμονίη ἀφανὴς φανερῆς κρείττων»
ΜΕΓΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ (Α 54)